Wat is titaniumdioxide volgens de INCI?
Titaniumdioxide (INCI: Titanium Dioxide) is een anorganisch mineraal (TiO₂) dat in cosmetica voorkomt als UV-filter en als wit pigment. Op ingrediëntenlijsten staat het ook vaak als CI 77891 wanneer het primair als kleurstof/pigment wordt ingezet.
Waarom wordt titaniumdioxide gebruikt in zonnebrand?
Titaniumdioxide wordt toegepast omdat als natuurlijke zonnebrandfilter het UV-straling effectief kan reduceren door absorptie en verstrooiing. In het UV-profiel is titaniumdioxide vooral sterk in UVB en kortgolvig UVA. In veel minerale zonnebrandformules wordt titaniumdioxide daarom gecombineerd met zinkoxide om de dekking over UVA en UVB breder te maken.
In de praktijk wordt de uiteindelijke bescherming niet alleen bepaald door de keuze van het filter, maar ook door de concentratie, de deeltjesdispersie, de filmvorming en het totale systeem (emulsie, polymeren, emollients).
Hier vind je al onze natuurlijke zonnebrand.
Wat betekent titaniumdioxide (nano) in cosmetica?
Net als bij zinkoxide geldt in Europa dat de aanduiding nano op het etiket verschijnt wanneer het ingrediënt voor meer dan de helft uit deeltjes kleiner dan 100 nm bestaat. Nano-varianten zijn doorgaans minder zichtbaar wit, wat het white cast-effect kan verminderen. Waarzitwatin bespreekt het nano-aspect, het voorkomen in zonproducten en de manier waarop het wordt toegepast op de huid.
Waarom kan titaniumdioxide een witte waas geven?
Titaniumdioxide is historisch gezien een van de meest gebruikte witte pigmenten in cosmetica. Die witheid is tegelijkertijd een functioneel nadeel bij zonbescherming, omdat het zichtbaar licht reflecteert.
De mate van witte waas hangt vooral samen met:
- deeltjesgrootte (non-nano is optisch witter)
- concentratie
- hoe dik de laag wordt aangebracht
- of de formule is getint of kleur-gecorrigeerd
Dit verklaart waarom titaniumdioxide in getinte SPF’s, foundations met SPF en CC-producten vaak wordt gecombineerd met pigmenten die de optische witheid neutraliseren.
Hoe zit het met veiligheid en het verschil tussen huidgebruik en inademing?
De veiligheidsdiscussie rondom titaniumdioxide is contextafhankelijk. Een belangrijk onderscheid is het toedieningspad: op de huid versus inhalatie.
Waarzitwatin geeft aan dat titaniumdioxide als UV-filter in zonnebrand op de huid wordt gebruikt om UV-straling te weren. Zie Titaniumdioxide | Waarzitwatin (Rijksoverheid).
Voor een wetenschappelijke risicoduider (met nadruk op het verschil tussen producttypen en blootstellingsroutes) is de SCCS-beoordeling van titaniumdioxide in nano-vorm relevant. De SCCS maakt in haar opinies doorgaans expliciet dat inhalatie van poeders/sprays anders wordt beoordeeld dan dermale blootstelling. Zie bijvoorbeeld de achtergrond en opinies via de Europese Commissie: SCCS opinions (database).
Voor cosmeticagebruik betekent dit praktisch: titaniumdioxide in een crème of lotion wordt anders beoordeeld dan titaniumdioxide in een los poederproduct dat kan opwaaien, of in een aerosol die je kunt inademen. Daarom is het een goed ingrediënt om je te wapenen tegen zonkracht en heb je een veilig product in handen voor goede verzorging.
Wat is de rol van titaniumdioxide buiten zonnebrand?
Titaniumdioxide wordt veel gebruikt in decoratieve cosmetica (make-up) als pigment en opacifier. Daardoor zie je het vaak terug in foundations, compacte poeders en getinte producten met SPF, waar het tegelijk kan bijdragen aan dekking en aan UV-bescherming.